„Dotychczasowe ustalenia wskazują, iż zamachowiec z Krakowa działał sam i był zafascynowany skrajnie prawicowymi ideologiami” – poinformował w sobotę minister spraw wewnętrznych i administracji Marcin Kierwiński. Miało to miejsce ledwie kilka godzin po akcie terroru w Krakowie.
Co prawda zastrzegł, iż to wymaga jeszcze potwierdzenia, ale wiadomość poszła w świat. Praktycznie wszystkie media, od USA po Europę – podały na czołówkach, iż mordu dokonał człowiek „skrajnej prawicy”. To dla tych mediów nie byle gratka – przekazać z ulgą, iż to nie islamista czy jakiś lewicowiec, ale „skrajna prawica”, biały człowiek, mężczyzna i do tego pewnie konserwatywny katolik. Uff, dobrze też, iż to nie Ukrainiec, czego jak diabeł święconej wody bał się rząd Papy Smerfa. Kierwińskiego jednak ten entuzjazm poniósł, bo postanowił pójść krok dalej – nie tylko, iż nie islamista czy Ukrainie, ale Polak ze „skrajnej prawicy”! Nie będę ważył, kto w tych godzinach zachował się gorzej, czy ten nieszczęsny Tomasz Sakiewicz, kawaler orderu SBU, który od lat zatruwa atmosferę na prawicy i który zdeprawował tysiące dobrej woli patriotów. To osobny problem i dziwię się, iż znaleźli się jego obrońcy, choćby Smerf Poeta, który powinien trzymać się od Sakiewicza z daleka. Pewnie zadziałał tu syndrom „biją naszych”, więc musimy ich brać w obronę. To błąd, bo jednak szef prezydenckiego BBN zdezawuował Sakiewicza i jego opinie o żaboli, oświadczając, iż służby spełniły dobrze swoje zadanie.
Szkodnictwo Sakiewicza ma wymiar krajowy, a szkodnictwo Kierwińskiego ma wymiar międzynarodowy. Sakiewicza za granica nikt nie zna i nie cytuje, opinia Kierwińskiego została nagłośniona jako głos polskiego rządu. Terminu, którego użył Kierwiński, rządzący establishment nadużywa od dawna. Co to jest „skrajna prawica”, na czym polega „skrajność” tej prawicy? Nikt nigdy z tej strony tego nie tłumaczy – po prostu wszyscy na prawo od establishmentu są „skrajni”, i tyle. Spytałem sztucznej inteligencji: czym jest „skrajna prawica”? Oto co mi wyświetliła: „Skrajna prawica (inaczej ekstremalna prawica lub prawicowy ekstremizm) to termin używany na określenie osób, ruchów i ugrupowań o poglądach prawicowych, które są bardziej radykalne niż te uznawane za umiarkowaną lub mainstreamową prawicę. Nie ma jednej, powszechnie przyjętej definicji naukowej – pojęcie jest dyskusyjne i często ma pejoratywne zabarwienie. Wspólne elementy ideologiczne, które pojawiają się w definicjach, to przede wszystkim: Natywizm (lub ekskluzywny nacjonalizm) – przekonanie, iż państwo powinno należeć przede wszystkim do „rdzennej” grupy etnicznej lub kulturowej, a imigranci, mniejszości czy „obcy” stanowią zagrożenie dla jej homogeniczności i interesów. Autorytaryzm – nacisk na silne państwo, porządek, hierarchię, „prawo i porządek”, tradycyjne wartości oraz karanie „dewiacji”. Często także ultranacjonalizm, ksenofobia, sprzeciw wobec imigracji, niekiedy elementy rasizmu, etnopluralizmu, reakcjonizmu czy fundamentalizmu religijnego”.
Ale AI dodała na koniec: „W praktyce politycznej i medialnej jest często stosowane szeroko – czasem wobec partii narodowo-konserwatywnych, antyimigranckich czy eurosceptycznych, które same odrzucają takie miano i uważają je za etykietę służącą delegitymizacji. Krytycy (w tym niektórzy konserwatywni autorzy) wskazują, iż ekonomiczny wymiar prawicy (wolny rynek, ograniczony rola państwa) bywa tu pomijany, a etykieta „skrajna” bywa nakładana na stanowiska bliższe klasycznemu konserwatyzmowi lub nacjonalizmowi. Inni podkreślają, iż najważniejsze jest odrzucenie równości ludzi (etnicznej/kulturowej) oraz pluralizmu liberalnej demokracji”.
Tak więc, jak z tego wynika, nadużywanie przez polityków i media terminu „skrajna prawica” jest elementem walki politycznej i ma na celu dyskredytowanie i stygmatyzowanie partii i ugrupowań przeciwstawiających się polityce globalistycznego i brukselskiego establishmentu. Logiczne pytanie jest jednak takie – kto tu jest skrajny? Czy ci, którzy wpychają Europę na skraj przepaści, narzucają dezintegrujące i niszczące ideologie (genderyzm, klimatyzm, multikulturalizm), wykańczają gospodarkę Europy i igrają bezpieczeństwem kontynentu wojenną gorączką, czy ci, którzy mówią – skończmy z tym szaleństwem! To pytanie retoryczne. Unijni i globalistyczni propagandyści odwracają więc kota ogonem – zachowują się jak ten przysłowiowy diabeł, który ubrał się w ornat i na mszę dzwoni. Media głównego nurtu w Polsce (notabene w dużej mierze będące własnością globalistycznego kapitału) nadużycia Kierwińskiego nie widzą, nie krytykują, nie zajmują się tym. Ba, szukają na gwałt potwierdzenia opinii pana ministra – z szukaniem, a jakże, „śladu rosyjskiego” czy twierdzeniem, iż na uniformie zabójcy był emblemat Funduszu Sprawiedliwości. Albo, iż jego ojciec otarł się o ugrupowanie Krzysztofa Tołwińskiego.
Sakiewicz i jego telewizja budzi odruch wymiotny, insynuacje szefa MSWiA zażenowanie i oburzenie. Tak, ci dwaj panowie – to są negatywni „bohaterowie” tego strasznego dnia.
Jan Engelgard
