Malowane okna budzą zmysły
Piękno w barwie i fakturze;
I refleksja czasów w czasie przyszłym
Kultury – wbrew kulturze
Kiedyś euforia widziała tak jasno
I budził ją świat za oknem
Trel ptasi – kiedy gwiazd gniazda zasną
Szmaragdu w rosie krople
Sercu wszakże nie trzeba zbyt wiele
Cisza podana odświętnie
Twym uśmiechem muśnięte spojrzenie
Słowo, co wciąż szlachetne…
Bytu barwy blakną beznamiętnie
Wypalonym wzrokiem woli
Monolitu marzeń marmur mięknie
Przemijając powoli…
Czy odnajdzie dziś Wędrowiec drogę
Który boso czcić chce ziemie
I bez słowa i ze szczerym słowem…
Skrząc skalistym spojrzeniem
