Błękitne nieboskłony nas
Ruczajów drżących upojenie
Sitowie pachnie chłonąc czas
I ptasi trel co brzmi na niebie
Na Sokolicy, Pienin szyk
Sławetna sosna w wiekach głazem
Gdy słońcem spłynie orła krzyk
Zatańczą znów razem
Woniący żywicami las
U boku żubra szczyt Tarnicy
Księżyc odmierza wilkom czas
Którego zwykle nikt nie liczy
Sudeckie szczyty szmaragdowe
Spogląda na nie Wielka Sowa
Cietrzewie tańce czczą godowe
Gdzie barwy zastępują słowa
Tatrzańskie granie i doliny
Kolej na Butorowy Wierch
Powyżej zaś kosodrzewiny
Świstak nieśmiało wita dzień
Północna Polska ze wzgórzami
Równiny modre pośród nich
Z mazurskich jezior zwierciadłami
Podlasia piękno – szyk
Gdy patrzeć tylko krainami
To serce aż z euforii drży
Prawda zmieszana z marzeniami…
Taką bądź dla mnie Polsko Ty!
