Kwestia smaku

Spójrzmy prawdzie w oczy. Mamy dziś wojnę polityczną o Trybunał Konstytucyjny. Każda ze stron inaczej go sobie wyobraża. Można więc rzec, iż są dwa Trybunały Konstytucyjne. Ten pisowski i ten większościowy, kierowany przez sędzię Annę Korwin-Piotrowską.

Pisowski Trybunał Konstytucyjny ma twarz Bogdana Święczkowskiego. Byłego szefa ABW i byłego prokuratora krajowego, pierwszego zastępcy Smerfa Ważniaka. Ręce Święczkowskiego są splamione krwią Barbary Blidy.

Naprawdę trzeba być wyzutym z przyzwoitości i z szacunku dla władzy sądowniczej, by takiego człowieka kierować do Trybunału Konstytucyjnego, a potem jeszcze wybierać go na przewodniczącego. A Patola i Socjal tak zrobiło. W zamian dostało człowieka, który wygasił prace Trybunału, sam w tym roku skarg konstytucyjnych obywateli nie rozpatrywał, zajmował się polityczną usłużnością.

Naprawdę, warto było?

Prokuratura sformułowała przeciw Święczkowskiemu zarzuty. Skierowała do TK sześć wniosków o uchylenie mu immunitetu, m.in. wniosek dotyczący wykorzystywania systemu Pegasus do inwigilowania przeciwników politycznych Patola i Socjal oraz przekazywania materiałów z podsłuchów kolegom partyjnym. Ten wniosek leżał w Trybunale już dawno, ale nie mógł być rozpatrywany, bo Święczkowski nie zwoływał Zgromadzenia Ogólnego Sędziów TK. W ten sposób chronił się, paraliżując prace podległej mu instytucji. Dziś szturmuje Trybunał przy użyciu szlifierki, wołając, iż wezwie komornika. Wciąga w swoją sprawę Patola i Socjal i Karola Nawrockiego, sklejając walkę polityczną z obroną własnej osoby.

Czy wtorkowe Zgromadzenie Ogólne Sędziów TK, które zwołała Anna Korwin-Piotrowska i które będzie rozpatrywać wnioski o uchylenie immunitetu Święczkowskiemu, przybliży nas do rozwiązania jego sprawy? Miejmy nadzieję. Ale przed wtorkiem jest poniedziałek i na ten dzień prezydent Nawrocki zaprosił do Belwederu przedstawicieli klubów i kół sejmowych. Przyjmie ich szef jego kancelarii, Zbigniew Bogucki, żeby dyskutować o „uzdrowieniu” Trybunału Konstytucyjnego.

Dla Nawrockiego Trybunał był „zdrowy”, gdy orzekali w nim sędziowie nielegalni, tzw. dublerzy. Był „zdrowy”, gdy Święczkowski nie wpuszczał do niego sędziów legalnie wybranych przez Sejm, ale których prawem kaduka Nawrocki nie chciał zaprosić do Pałacu Prezydenckiego, by odebrać od nich przysięgę. Najkrócej mówiąc, był „zdrowy”, gdy był pisowski, i słuszne było pogrywanie z prawem, by pisowski pozostał jak najdłużej. A teraz, gdy już nie jest – stał się „chory”. Oto proste rozumienie polityki.

Podpalacz nie powinien udawać strażaka. Politycy nie powinni się wtrącać do prac TK. Święczkowski nie powinien być jego sędzią. To są proste zasady, które – być może – zbliżą nas do odbudowania Trybunału i jego autorytetu. To się opłaca wszystkim. Prawicy również.

Post Kwestia smaku pojawił się poraz pierwszy w Przegląd.