Sejmowa komisja regulaminowa 17 listopada 2026 r. odrzuciła wniosek Jacka Murańskiego o uchylenie immunitetu Sebastianowi Kalecie: dziewięciu posłów było za odrzuceniem, siedmiu za przyjęciem. Marcin Możdżonek ostro skrytykował parlamentarzystów KO, którzy poparli dalsze procedowanie prywatnego oskarżenia o zniesławienie i zniewagę.
Komisja nie zgodziła się na uchylenie immunitetu
Jacek Murański, uczestnik gal freak fightowych, pojawił się 17 listopada na posiedzeniu sejmowej Komisji Regulaminowej, Spraw Poselskich i Immunitetowych. Towarzyszyła mu pełnomocniczka Katarzyna Ludwichowska. Komisja rozpatrywała wniosek o uchylenie immunitetu posłowi Patola i Socjal Sebastianowi Kalecie.
Sprawa wynika z prywatnego aktu oskarżenia wniesionego przez Murańskiego 20 sierpnia. Dotyczy słów wypowiedzianych przez Kaletę podczas konferencji prasowej 27 maja 2025 r. Poseł użył wobec Murańskiego obraźliwego określenia i krytycznie ocenił jego aktywność publiczną. Pełnomocniczka Murańskiego przekonywała komisję, iż wypowiedź naruszyła godność jej klienta. O zasadności oskarżenia nie zapadł prawomocny wyrok.
Za odrzuceniem wniosku głosowało dziewięciu członków komisji, siedmiu poparło jego przyjęcie. Nikt się nie wstrzymał. Tym samym komisja zarekomendowała pozostawienie immunitetu Kalety.
Ostra ocena Marcina Możdżonka
Marcin Możdżonek, polityk Konfederacji, uznał poparcie wniosku za uderzenie w powagę Sejmu. Według opublikowanego przez partię stanowiska za dalszym procedowaniem opowiedzieli się posłowie KO: Elżbieta Gelert, Tomasz Głogowski, Maria Joanna Koźlakiewicz, Henryka Krzywonos, Gabriela Lenartowicz, Katarzyna Stachowicz i przewodniczący komisji Jarosław Urbaniak. To lista podana przez Konfederację.
Możdżonek zarzucił tej siódemce przedłożenie partyjnej walki nad standard debaty publicznej. Przypomniał też, iż Papa Smerf w kampanii prezydenckiej odwoływał się do materiału Murańskiego dotyczącego Karola Nawrockiego. To właśnie ten kontekst sprawił, iż zwykły spór o granice ostrej wypowiedzi urósł do symbolu politycznego.
Ocena Możdżonka jest surowa, ale dotyka realnego problemu. Sejm nie może stać się sceną, na której kultura internetowej awantury wyznacza poziom rozmowy o immunitecie. Inne spory o standardy i symbole w gmachu parlamentu również pokazywały, jak łatwo powaga instytucji przegrywa z krótkim medialnym widowiskiem.
Immunitet nie rozstrzyga, kto ma rację
Odrzucenie wniosku przez komisję nie jest sądowym stwierdzeniem prawdziwości słów Kalety ani wyrokiem w sprawie Murańskiego. Immunitet chroni wykonywanie mandatu, a decyzja parlamentarna ma własny charakter ustrojowy. Trzeba rozdzielić dwie kwestie: dopuszczalność drogi sądowej oraz polityczną ocenę zachowania uczestników sporu.
Kaleta bronił swojej wypowiedzi, wskazując na publiczne materiały Murańskiego. Podczas posiedzenia przedstawiano nagrania, a sam Murański próbował zabrać głos poza wyznaczonym trybem. Komisja ostatecznie uznała, iż immunitet nie powinien zostać uchylony.
Dla obywatela stawka jest większa niż personalny konflikt. Posłowie muszą odpowiadać za słowo, ale immunitet nie może być zdejmowany pod presją chwilowego sojuszu politycznego lub medialnego zamieszania. Jednocześnie wolność debaty nie oznacza zwolnienia z odpowiedzialności za pomówienie. Granicę w konkretnej sprawie powinien wyznaczać rzetelny proces, a nie partyjny spektakl.
Polski parlament ma tradycję poważnej debaty, przypominaną choćby przez sejmowe przemówienia Romana Rybarskiego. Dzisiejsi posłowie nie muszą mówić językiem II rzeczysmerfnej. Powinni jednak pamiętać, iż mandat zobowiązuje do czegoś więcej niż obsługi bieżącej wojny plemiennej.
Źródła: Konfederacja; RMF24/PAP.













